|
بسم الله الرحمن الرحیم
فضیلت مجالس ذکر به قلم: جناب حاج سید هبه الله جذبی (ثابتعلی) كتاب باب ولايت و راه هدايت
مجالس ذکر و انجمنهای فقری روضه ایست از ریاض جنت و نور بخش آسمانها و برکت و وسعت و رحمت زمین و مسرت بخش بزرگان و محبوب مومنان. اگر موفق بحضور در این مجالس شدیم باید شکرگزار بوده و کاملاً متوجه حق و متذکر و خیالات دنیویه را از خود دور نموده و خانه دل را مخصوص حق قرار دهیم تا مورد عنایت حق واقع گردیم و بصیرت و بینایی یابیم. برو تو خانه دل را فرو روب مهیا کن برای جای محبوب چو تو بیرون شوی او اندر آید به تو بی تو جمال خود نماید، و سعی کنیم که در غفلت نبوده به ذکر و فکر و یاد حق مشغول باشیم كه شيطان و جنود او با تمام وسایل مجهز در صدد اغوای انسان و راهزنند که عرض کرد: « فبعزتک لا غوینهم اجمعین الا عبادک منهم المخلَصین» و سعی و جدیت و جد دارند بهر وسیله ایست از یاد خدا بازدارند. میدان مبارزه و مجاهده است و اگر فضل و لطف حق شامل نشود بر شیطان و جنود او فائق نخواهیم شد و از برکات اینگونه مجالس برخوردار و بهره مند نخواهیم بود. باید در دل از خدا جز خدا نخواهیم و خواهشهای دنیویه که قابل اعتنا نیست از خود دور سازیم از خدا غیر از خدا را خواستن ظن افزونیست کلی کاستن و دل بلکه تمام اعضاء را بیاد خدا مشغول داریم که شیخ سعدی فرماید: خالی از ذکر تو عضوی چه حکایت دارد؟ سر مویی به غلط در همه اعضایم نیست بزرگترین حجاب خودبینی و خودیت است تا این حجاب پاره نشود بصیرت و بینایی حاصل نگردد و مولی المولی علیه السلام در دعای کمیل عرض میکند: لا ینال ذلک الا بفضلک و کرمک. امیدورایم به فضل حق و توجه اولیای حق بتوانیم از برکات اینگونه مجالس مستفیض گردیم که سعادت دنیا و آخرت و اصلاح جمیع امور ظاهریه و باطنیه از برکات این مجالس و انجمنهاست که فرموده اند: تفکر ساعةٍ خیر من عبادة سبعین سنة که مقصود از تفکر یاد حق بودن و خود را فراموش نمودن است. انجمن مقدس ذکر مورد توجه حق تعالی و مورد نظر انبیاء و اولیاء و ملائکه است و ملائکه اطراف مجلس ذکر را احاطه کرده و برای اهل آن دعا و طلب استغفار میکنند. ارواح مومنین هم که احاطه به این عالم طبیعت دارند غبطه حضور در این مجالس را می خورند، خاصه که انعقاد مجلس بنام مبارک یکی از بزرگترین اولیاء عظام تشکیل گردیده باشد. از حضرت حق درخواست و مسئلت داریم که ما را مؤید و موفق بدارد که قدر این مجالس را دانسته به غفلت و خیالات دنیوی متوجه نباشیم و همواره متذکر و متوجه حق بوده از فیض مجلس ذکر محروم نگردیم که فرمودند: الذکر طاعة و الغفلة معصیة هر آنی که متذکر حق باشیم در عبادت و هر لحظه که به غفلت گذرانیم در معصیت خواهیم بود. اجتماعات مذهبی فقط باید برای یاد خدا و تذکر و توسل به بزرگان دین و روانهای پاک آن بزرگواران باشد و اغراض دنیویه و امور مادی در بین نباشد و بلکه بزرگان ما منع فرمودهاند که در اجتماعات مذهبی که باید فقط برای یاد خدا باشد از امور دنیویه سخن بمیان آید و وقت گرانبهای اجتماعات ما صرف اغراض مادی گردد چنانچه خرید و فروش در مسجد را منع کردهاند. البته از کار دنیا و اجتماعات دنیوی ممانعت نشده بلکه کسی که بیاد خدا از جنبه اطاعت امر باشد ممدوح بلکه واجب شمردهاند ولی فرمودهاند مجالسی را که مخصوص یاد خدا و توسل است و حلقه ذکر نامیده میشود روضهای است از ریاض جنت و ارواح مطهره انبیاء و اولیاء علیهم السلام حاضرند بلکه صاحب ولایت و راهنمای زمان و ولی امر در آن مجلس حاضر و ناظر است و نباید خود را به امور دنیویه که قابل اعتنا و توجه نیست آلوده ساخت. چون خدا غنی الشرکا است و عبادتی را که شائبه غرض مادی در آن باشد رد میکند و مجالسی هم که به اغراض دنیویه مشوّب باشد فیض و اجر نخواهد داشت. بزرگان و پیشوایان ما که ائمه اطهار صلوات الله علیهم باشند بعد از قضیه عاشورا برای اینکه وسیله اجتماع مذهبی در میان موجود باشد و ذکر امور دنیویه در آن میان نیاید فاجعه شهادت حضرت حسین علیه السلام را که بزرگترین واقعه جانسوز عالم است متذکر گردیده و به پیروان و مؤمنین دستور میدادند که از تذكار مصائب حسین علیه السلام غفلت نورزند و دور هم بنشینند و بیاد ظلمی که نسبت به آن بزرگوار شده بود باشند. در این دستور هم منظور سیاسی و هم اجتماعی و هم دینی مندرج بوده زیرا منظور این بوده که اعمال و رفتار و گذشت از مال و جان آنان را سرمشق خود قرار داده رفتار نمائیم. علاوه از توجه به غیر خدا در آن مجالس منصرف و روح خود را اتصال به عالم ملکوت داده و ارتباط با آن عالم اصلی خود پیدا کنیم. این امر که به این نظر منظور و دستور داده شده بر غلبه احساسات مذهبی و شدت محبت دینی به بزرگان در میان شیعه رواج یافته و در وفات و تولد همه بزرگان دین اجتماع نموده و بیاد خدا ذکر مناقب و مصائب آنان مشغول بودند و در روزهای تولد جشن گرفته و در ایام وفات سوگواری را بجا میآورند. بزرگان عرفا نیز در هر زمان از این سنت سنیّه پیروی نموده و در اقامه عزاداری و گاه هم جشن تولد ائمه هدی علیهم السلام جد بلیغ مینمودند از جمله مرحوم مبرور سلطان الاولیاء حضرت آقای شهید طاب ثراه در این امر جهد وافر مبذول میداشت و در تمام سال مجالس سوگواری حضرت سید الشهدا علیه السلام را منعقد و کسانی که درک فیض زیارتشان را کردهاند همه میگویند که حضرتش در مجالس سوگواری کثیرالبکاء بوده و بلکه گاهی در امثال روز عاشورا و بیست یکم رمضان حال انقلاب بر ایشان دست میداد. البته همانطور که عرض شد باید منظور را متوجه باشیم و پی به اصل مقصود ببریم و حال توسل و تذکر را زیاد کنیم و در اینگونه مجالس درخواست فیض از منبع فیض نمائیم و قدردان نعمت موجود بوده و از خداوند بخواهیم که حال شکر را از ما سلب نفرموده و نعمت موجوده یعنی ادامه نعمت وجود حضرت ولی امر و راهنمای زمان ارواحنا فداه را از حضرت حق مسئلت نمائیم. حضرت رسول صلی الله علیه و اله و سلم که از دنیا رحلت فرمود بشریت آن حضرت از دست رفت ولی معنویت او و روحانیتش باقی ماند و در وجود مبارک حضرت مولی الموالی علی علیه السلام جلوه نمود و این فیض حق قطع شدنی نیست و در هر زمان در مظهری جلوه گر است و امروز در وجود مقدس امام زمان حضرت حجت بن الحسن عجل الله فرجه متجلی و اشعه انوار آن حضرت در وجود اولیای حق ظاهر و هویداست و از خداوند مسئلت داریم که چشم ظاهر و باطن ما را به زیارت جمال مبارکش منوّر فرماید. مولوی علیه الرحمه فرموده: هر لحظه به شکلی بت عیار برآمد دل برد و نهان شد هر دم به لباس دگر آن یار برآمد گه پیر و جوان شد
فی الجمله هم او بود که میآمد و میرفت هر قرن که دیدی تا عاقبت آن شکل عرب وار بر آمد دارای جهان شد. ایضا" مولوی فرماید: آن سرخ قبایی که چو مه پار بر آمد امسال در این خرقه زنگار برآمد آن ترک که آن سال به یغماش بدیدی این است که امسال عرب وار برآمد آن یار همان است اگر جامه بدل کرد آن جامه بدل کرد دگر بار برآمد آن باده همان است اگر شیشه دگر شد بنگر که چه خوش بر سر خمار برآمد آن شمع به صورت به مثل مشعله شد وین مشعله زین روزن اسرار برآمد.
در مشارق الانوار از حضرت مولی المولی علی علیه السلام نقل شده که فرمود: «فانا نظهر فی کل زمان و وقت و اوان فی ای صورة شئنا باذن الله عز و جل» یعنی ما ظاهر میشویم در هر زمان و در هر صورت که بخواهیم به اذن خدای تعالی. بنابراین اینها بهانه و وسیله برای توسل و التجا و یاد حق است چنانکه عرفا در کعبه و بتخانه محبوب را میبینند. مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه امید است در اینگونه مجالس از یاد خدا غفلت ننموده و به ذکر و فکر خود که دستور داده شده مشغول باشیم و از اولیای حق و خداوند منان استمداد نموده نورانیت و معرفت و نیستی و رفع گرفتاریهای صوری و معنوی و اصلاح مشکلات ظاهری و باطنی خود را مسئلت نمائیم که به طوری که ذکر شد دعا و توسل و التجاء در اینگونه مجالس اجابت خواهد شد.
|
|||
|
